Opracowano nanocząsteczki polimerowe aktywowane światłem
Miedź i światło w walce z nowotworami opornymi na leczenie

Artykuł gościnny autorstwa Igor V. Esarev i Johannes Karges, Katedra Biofizyki, Wydział Medyczny, Uniwersytet Ruhr w Bochum oraz Centrum Diagnostyki Białkowej (PRODI), Uniwersytet Ruhr w Bochum | Tłumaczenie wykonane przez sztuczną inteligencję 6 min Czas czytania

Substancje czynne zawierające miedź są uważane za obiecujące podejście w leczeniu nowotworów opornych na terapię. Naukowcy z Uniwersytetu Ruhr w Bochum opracowali aktywowane światłem nanocząsteczki polimerowe, które w sposób ukierunkowany uwalniają kompleksy miedziowe w komórkach nowotworowych i wywołują tam nową formę programowanej śmierci komórkowej zwaną „cuproptosą”.

Rys. 1: Nowo opracowane nanocząsteczki aktywowane światłem wykazały w badaniach biologicznych silną aktywność przeciwko różnym liniom komórek nowotworowych. (Ilustracja poglądowa)(Zdjęcie: © David A Litman – stock.adobe.com)
Rys. 1: Nowo opracowane nanocząsteczki aktywowane światłem wykazały w badaniach biologicznych silną aktywność przeciwko różnym liniom komórek nowotworowych. (Ilustracja poglądowa)
(Zdjęcie: © David A Litman – stock.adobe.com)

Pomimo znacznych postępów w medycynie onkologicznej nowotwory nadal należą do najczęstszych przyczyn zgonów na całym świecie. Klasyczne leki chemioterapeutyczne, takie jak cisplatyna, zazwyczaj oddziałują na kluczowe procesy podziału komórek lub wywołują określone rodzaje śmierci komórkowej, np. apoptozę. Wiele komórek nowotworowych rozwija jednak w trakcie leczenia złożone mechanizmy oporności. Należą do nich m.in. zmniejszone wchłanianie substancji czynnej, wzmożone procesy naprawy DNA, zwiększona aktywność transporterów efluksowych lub zmiany w szlakach sygnałowych programowanej śmierci komórkowej. Szczególnie problematyczne są tzw. nowotwory wielooporne. Wykazują one oporność nie tylko na jeden lek, ale jednocześnie na kilka substancji czynnych o różnej budowie. W praktyce klinicznej prowadzi to często do niepowodzenia terapii i ograniczenia możliwości leczenia. W tym kontekście coraz większego znaczenia nabierają alternatywne formy programowanej śmierci komórkowej.